Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

Μια βουτιά στα βάθη των σπιτιών


Δευτέρα σήμερα κι ο Κωστής έπιανε δουλειά στις έξι. Ξύπνησε άκεφος, δεν είχε κοιμηθεί καλά το βράδυ. Ξενύχτησε με την Ελένη. Και μετά στριφογύριζε μία ώρα στο κρεβάτι του. Σκεφτόταν τα λόγια της. «Κωστή, θέλω γάμο. Με πιέζουν από το σπίτι… Τέσσερα χρόνια τραβιόμαστε. Μέχρι το τέλος του άλλου μήνα πρέπει να έχουμε αρραβωνιαστεί. Μεγαλώνω πια. Θέλω παιδιά».  
Είχαν σφηνώσει στο μυαλό του κάποιες λέξεις: γάμος, παιδιά, αρραβώνας, σπίτι, δαχτυλίδι, δαχτυλίδι, αρραβώνας, σπίτι, γάμος, παιδιά… Πήγε νυσταγμένος στη δουλειά. Δεν έβλεπε μπροστά του. Και τους περίμενε πολύ δουλειά. Δύο πολυκατοικίες στο κέντρο και τρεις μονοκατοικίες στα νότια. Κι έπρεπε να τα βγάλει πέρα όλα μόνος του. Το αφεντικό είχε πια γεράσει κι ο Σταύρος είχε πάρει άδεια. Κι αυτός είχε πια βαρεθεί. Οχτώ χρόνια στη δουλειά. Βόθροι, αποχετεύσεις, μυοκτονίες, πλημμύρες, ξεβουλώματα… Κι η ταμπέλα. Βοθρατζής. Ήθελε να αλλάξει δουλειά. Είχε βαρεθεί να καλημερίζει τα σκατά. Κέρδιζε πολλά όμως. Από την άλλη, δεν ήθελε τα παιδιά του να είναι τα παιδιά του βοθρατζή. Ένας λόγος που καθυστερούσε το γάμο ήταν κι αυτός. Γιατί την αγαπούσε την Ελένη. Δεν ήταν πως δεν την αγαπούσε ή πως δεν ήθελε να την παντρευτεί.
Ήπιε δύο καφέδες. Ήταν κάπως καλύτερα. Ξεκίνησαν από το κέντρο. Από τις πολυκατοικίες. Η μία είχε λίγα διαμερίσματα, τα περισσότερα γραφεία. Ξεμπέρδεψαν γρήγορα. Η άλλη είχε περισσότερα. Δεν άργησαν όμως πολύ. Τώρα άρχιζαν τα δύσκολα. Τρεις μονοκατοικίες στα νότια. Την πατήσαμε. Οι νότιοι είναι πραγματικά βρομιάρηδες. Ο βρόμικος θαλασσινός αέρας που εισπνέουν, φαίνεται πως τους έχει επηρεάσει.  Πετάνε στη λεκάνη τους ότι βρουν μπροστά τους. Και τι δεν έβρισκε κάθε φορά που κινούσαν προς τα εκεί. Οι σερβιέτες, τα ταμπόν και τα προφυλακτικά δεν του έκαναν πλέον εντύπωση. Ξυραφάκια, τσιμπιδάκια των φρυδιών, σκισμένα βρακιά. Λες και δεν είχαν σκουπίδια. Μέχρι κι ένα παπούτσι βρήκε μία φορά. Ξώφτερνο. Να κολυμπάει ψάχνοντας το περίττωμα που θα του εφαρμόσει καλύτερα.
Είχε ξεχαστεί λίγο με τη δουλειά. Κάπου-κάπου βέβαια επανερχόταν στο μυαλό του το πεντάπτυχο: δαχτυλίδι, αρραβώνας, σπίτι, γάμος, παιδιά. Έπρεπε να αποφασίσει γρήγορα. Δεν ήθελε να χάσει την Ελένη. Τη μία φανταζόταν τον εαυτό του σε βιτρίνες κοσμηματοπωλείων να ψάχνει για το πιο γυαλιστερό, το πιο εντυπωσιακό δαχτυλίδι και την άλλη έστηνε στο μυαλό του, το διάλογο τους, όταν θα της ανακοίνωνε την απόφαση του να χωρίσουν.
Κατά τις έντεκα έφτασαν στην πρώτη μονοκατοικία. Είχε ξαναδουλέψει εκεί πολλές φορές. Τακτικοί πελάτες. Και πως να μην ήταν άλλωστε αφού άνοιγαν το καπάκι της τουαλέτας για να ξεφορτωθούν οτιδήποτε θα αποκάλυπτε την ενοχή τους, την αδυναμία τους, τις τύψεις τους. Την τελευταία φορά είχε βρει εφτά ψεύτικα κόκκινα νύχια. Που να είχαν πάει τα άλλα τρία;
Ξεκίνησε δουλειά. Την προσοχή του, του τράβηξε μια κατεστραμμένη κασέτα. Τι να έκρυβε άραγε η μασημένη ταινία της; Μία ερωτική εξομολόγηση, τα τελευταία λόγια ενός υποψήφιου αυτόχειρα ή απλώς τις λαϊκές επιτυχίες του 1989; Ποτέ δε θα μάθαινε. Ήταν εντελώς κατεστραμμένη. Και μετά ένα από τα νύχια της προηγούμενης φοράς. Πως του άρεσε αυτή η ιστορία σε συνέχειες. Τι να έκρυβαν από κάτω αυτά τα τόσο καλοβαμμένα και καλολιμαρισμένα νύχια; Ίσως δέκα εφηβικά νυχάκια που θέλουν να μεγαλώσουν πρόωρα. Ίσως πάλι δέκα κουρασμένα αντρικά νύχια που βαρέθηκαν και αποφάσισαν να αλλάξουνε φύλλο. Ή πιο απλά δέκα νυχάκια που πάσχουν από έλλειψη ασβεστίου. Και που να ήταν τα άλλα δύο; Ίσως την επόμενη φορά να τα πετύχει μπροστά του. Σκέφτηκε την Ελένη με ψεύτικα νύχια. Όχι, δε θα του άρεσε. Καλύτερα μ’ αυτά που έχει. Κι ας τρώει και καμιά παρανυχίδα. Γέλασε. Για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα.
Στο δεύτερο σπίτι, η ψαριά δεν ήταν καλή. Μόνο τα γνωστά: χαρτιά, σερβιέτες, προφυλακτικά. Είχε λοιπόν όλο τον καιρό, όσο δούλευε, να σκεφτεί για την Ελένη, το δαχτυλίδι, τον αρραβώνα, το σπίτι, το γάμο, τα παιδιά. Ένα δαχτυλίδι στα μακριά, δίχως ψεύτικα νύχια, δάχτυλα της. Έναν αρραβώνα στο κλαρωτό σαλόνι του πατρικού του. Ένα σπίτι με καθαρό βόθρο στο κέντρο. Έναν γάμο με κουμπάρο το Σταύρο. Δύο παιδιά που θα αγαπάνε τον μπαμπά τους, κι ας είναι βοθρατζής. Ή καλύτερα, το δαχτυλίδι να μείνει στη βιτρίνα, το κλαρωτό σαλόνι να σκεπαστεί με το από νάιλον κάλυμμα του, για να μη σκονίζονται οι κλάρες, το σπίτι να ανακοινώνεται κάθε Τετάρτη στα «Ενοικιάζεται», ο γάμος να είναι με το Σταύρο γαμπρό κι όχι κουμπάρο και τα παιδιά να αγαπάνε το μπαμπά τους, δηλαδή τον κύριο του διπλανού διαμερίσματος.
Ένιωσε πως δεν βγαίνει άκρη. Όταν τράβαγε την τρίτη σερβιέτα, αποφάσισε να μην την παντρευτεί. Όταν τράβαγε το έβδομο προφυλακτικό, αποφάσισε να την παντρευτεί. Σκέφτηκε να μαδήσει μία μαργαρίτα. Ή μήπως να το παίξει ως εξής: περισσότερες σερβιέτες δεν την παντρεύομαι, περισσότερα προφυλακτικά την παντρεύομαι; Όχι, δεν βγαίνει άκρη έτσι.
Είχε φτάσει ήδη στο τρίτο σπίτι. Δεν είχε ξαναδουλέψει εκεί. Δεν είχε επομένως ιδέα του τι θα συναντούσε. Γράμματα που ποτέ δε στάλθηκαν, ξυραφάκια που απελευθέρωσαν δεκάδες μασχάλες και δεκάδες ζευγάρια γάμπες, τα απομεινάρια του χθεσινού παιδικού πάρτι, τις ψεύτικες βλεφαρίδες της μαγείρισσας και ποιος ξέρει τι άλλο.
Ξεκίνησε δουλειά περισσότερο κουρασμένος από ποτέ. Δεν άντεχε άλλο. Νόμιζε πως θα μείνει για πάντα εκεί μέσα, θα ξυρίσει τις γάμπες του και θα βάλει ψεύτικες βλεφαρίδες. Έτσι, δε θα χρειαζόταν να πάρει και καμία σοβαρή απόφαση για τη ζωή του. Ούτε δαχτυλίδι, ούτε αρραβώνας, ούτε σπίτι, ούτε γάμος, ούτε παιδιά.
Κι ενώ σκεφτόταν όλα αυτά, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στον καθαρότερο βόθρο που είχε ποτέ βρεθεί. Ούτε ξυραφάκια, ούτε βλεφαρίδες, ούτε πλαστικά ποτηράκια, ούτε ψεύτικα νύχια, ούτε μουλιασμένα γράμματα, ούτε μασημένες κασέτες. Ούτε καν προφυλακτικά, σερβιέτες και χαρτιά. Τι ήθελε αυτός εκεί μέσα; Γιατί τον κάλεσαν; Ένιωσε άχρηστος. Σ’ αυτό το σπίτι ήταν άχρηστος. Κοίταξε από ’δω, κοίταξε από ’κει. Τίποτα. Ήταν έτοιμος να βγει, όταν κάτι του φάνηκε να γυαλίζει στον πάτο. Ίσως ένα ψαλίδι, μία λάμα, ένα χαλασμένο φερμουάρ. Πλησίασε. Δεν πίστευε στα μάτια του. Ένα χρυσό δαχτυλίδι μ’ ένα αληθινό μπριγιάν. Το έκλεισε στη χούφτα του. Το φόρεσε στο μικρό δάχτυλο του δεξιού του χεριού. Μόνο εκεί του χώραγε. Και μετά στο αριστερό του χέρι.
Σ’ ένα μήνα παντρεύτηκε την Ελένη. Το σπίτι τους έχει τον πιο καθαρό βόθρο της πόλης και τα παιδιά τους αγαπάνε τον μπαμπά τους κι ας είναι βοθρατζής. Η μόνη του αγωνία τώρα πια, είναι τι θα αντικρίσει στην επόμενη έφοδο του στους βόθρους των παραθαλάσσιων προαστίων. Και κάθε φορά που αντικρίζει τα ψεύτικα νύχια της Ελένης να παίζουν με το μπριγιάν του χρυσού δαχτυλιδιού των αρραβώνων τους, αναρωτιέται τι να απέγιναν εκείνα τα δύο ψεύτικα κόκκινα νύχια, που ακόμη δεν βρήκε. 
          

Η φέτα, ο καλύτερος μου εχθρός

Η Καίτη από μικρή δεν έτρωγε τυριά. Ούτε να τα βλέπει δεν ήθελε. Πόσο μάλλον να τα μυρίζει. Ο μόνιμος τσακωμός με τους γονείς της ήταν για τη φέτα. Η Καίτη δεν άντεχε την ύπαρξη της φέτας στο μεσημεριανό τραπέζι. Οι γονείς της όμως τη λάτρευαν. Η Καίτη τους εκβίαζε. Ή η φέτα ή εγώ.
Η Καίτη μεγάλωσε. Τώρα πια τσακωνόταν και με τους εραστές της για τη φέτα. Τελείωσε το σχολείο. Καλή μαθήτρια δεν ήταν ποτέ. Στις εξετάσεις δεν πέρασε. Γράφτηκε σε μια σχολή λογιστικής. Τους αριθμούς τους μισούσε όμως και για να τους εκδικηθεί, έκανε συνέχεια αναριθμητισμούς. Στο δεύτερο εξάμηνο τα παράτησε. Την επόμενη χρονιά γράφτηκε σε μια σχολή κομμωτικής. Κι εκεί όμως στάθηκε άτυχη. Σε μια άσκηση, άφησε παραπάνω ώρα τα μαλλιά μιας συσπουδάστριας της στο αλουμινόχαρτο και της τα έκαψε. Αυτό ήταν. Τα παράτησε. Ένας οικογενειακός φίλος τη σύστησε σε μια δουλειά…
Η Καίτη δούλευε στο super market ήδη τρία χρόνια. Στα ψυγεία. Στα τυριά. Είχε συνηθίσει πια την ψύχρα. Είχε συνηθίσει πια την μυρωδιά των τυριών στα μαλλιά και τα ρούχα της. Είχε ακόμη συνηθίσει στην ιδέα του να κόβει ένα κομμάτι φέτα, κάθε που κάποιος πελάτης της ζητούσε. Φέτα όμως ακόμη δεν είχε φάει. Την έβγαζε από το ψυγείο, την έκοβε, την ξανάβαζε στη θέση της, αλλά ως εκεί.
Εκείνη τη μέρα είχε ξυπνήσει στις έξι, όπως κάθε πρωί άλλωστε. Στις εφτά έπιανε δουλειά. Σκούντηξε τον άντρα της - είχε στο εν τω μεταξύ παντρευτεί τον οικογενειακό τους φίλο, αυτόν που της είχε βρει τη δουλειά στο super market – σηκώθηκε, ετοιμάστηκε. Στις εφτά ήταν στο πόστο της. Πίσω από τα ψυγεία. Στα τυριά. Όπως κάθε μέρα, έτσι και σήμερα. Μέχρι τις δώδεκα δεν είχε πολλή κίνηση. Λίγες φέτες τυρί του τοστ, δύο κιλά έμενταλ, μερικά σακουλάκια τριμμένο τυρί, μισό κεφάλι γραβιέρα. Η φέτα ήταν στα αζήτητα. Εκεί που κουβέντιαζε με τη συνάδελφο της των αλλαντικών, για τους συζύγους τους, στέκεται μπρος της ένας πελάτης. «Τι θα θέλατε;», «Θα ήθελα μισό κιλό φέτα, τι έχετε να μου προτείνετε;»
Η Καίτη ατάραχη και χαμογελαστή, μέσα στην ολόλευκη στολή της, άνοιξε το ψυγείο. Έβγαλε τρία διαφορετικά είδη φέτας. Έκοψε μερικά κομματάκια από το καθένα. Τα κάρφωσε με χρωματιστά, πλαστικά πιρουνάκια. Του έκανε νεύμα να δοκιμάσει, ενώ αυτή άρχισε να πλέκει το εγκώμιο του κάθε είδους. Μέσα στη λεκτική της παράκρουση και χωρίς να το πολυκαταλάβει άρχισε να τρώει κι αυτή. Μίλαγε κι έτρωγε. Έτρωγε και μίλαγε. Άρχισε να κόβει κι άλλα μικρά κομμάτια. Και μίλαγε. Κι έτρωγε. Κι έκοβε. Ο πελάτης είχε σαστίσει. Κοίταγε σα χαμένος. Του έπεσε το τελευταίο πλαστικό πιρουνάκι από το χέρι. Κοιτούσε μια την Καίτη και μια τη συνάδελφο της των αλλαντικών, που κι αυτή με τη σειρά της κοιτούσε μια την Καίτη και μια τον πελάτη. Η Καίτη συνέχιζε να κόβει, να τρώει και να μιλάει. Όσο πέρναγε η ώρα, έκοβε όλο και πιο μεγάλες μπουκιές, μίλαγε όλο και πιο δυνατά. Οι διασκορπισμένοι στους διαδρόμους πελάτες άρχισαν να μαζεύονται γύρω από τα ψυγεία. Σε λίγα λεπτά ο κόσμος ήταν τόσος πολύς που αν ήθελες να δεις έπρεπε να πατήσεις στις μύτες των ποδιών σου, να χώσεις το κεφάλι σου ανάμεσα στους κουρασμένους ώμους των μπροστινών σου. Κι η Καίτη έκοβε, έτρωγε και μίλαγε. Τώρα πια ο λόγος της δεν περιοριζόταν στο εγκώμιο της φέτας. Είχε επεκταθεί στο στείρο μόριο του άντρα της, στα χαμηλά οπίσθια της συναδέλφου των αλλαντικών, στο στραβοκομμένο μουστάκι του πελάτη, στο καναρίνι του διπλανού της στην πολυκατοικία, στο δικό της ανενεργό αιδοίο και ξανά στη φέτα, στις χαλασμένες κονσέρβες τόνου και στα ληγμένα γάλατα, στις αξύριστες μασχάλες της προϊσταμένης, στο γκόμενο της γυναίκας του αφεντικού και ξανά στη φέτα και μετά πιο γενικά στη παγκοσμιοποίηση, στα παιδιά που πεινάνε στο Σουδάν, στην ευαισθησία των τοπ μόντελς, στα ναρκωτικά που τσακίζουν τους νέους και μετά ξανά στη φέτα και τη φέτα-μαϊμού της Ολλανδίας. Εκεί ακριβώς στη λέξη «Ολλανδίας», ήταν που η Καίτη κατέρρευσε. Είχε φάει πολλές μπουκιές φέτας. Είχε πασαλειφθεί από πάνω μέχρι κάτω. Έπεσε ξερή στο πάτωμα αγκαλιά με το τελευταίο μισόκιλο. Το έτριψε στη μούρη της, με τρόπο ώστε φρύδια, βλέφαρα και μουστάκια έγιναν κάτασπρα.
Ο κόσμος άρχισε να διαλύεται. Άλλοι συνέχισαν τα ψώνια τους κι άλλοι το έβαλαν στα πόδια. Η συνάδελφος των αλλαντικών δεν πίστευε το χαμό που επικρατούσε γύρω τους. Η Καίτη πήγε σπίτι της καθυστερημένη. Κανείς βέβαια δεν το κατάλαβε. Υπολείμματα της μάχης της με τη φέτα μπορούσες να διακρίνεις πια μόνο στα βλέφαρα της. Και λίγο στα νύχια της. Μπήκε στο μπάνιο. Όταν βγήκε, ο σύζυγος της είχε γυρίσει από τη δουλειά. Ούτε λέξη για τα μεσημεριανά. Έκλεισε το φως και κοιμήθηκαν.
Την άλλη μέρα ξύπνησε στις έξι, όπως κάθε μέρα άλλωστε. Στις εφτά έπιανε δουλειά. Στις εφτά ήταν στο πόστο της. Πίσω από τα ψυγεία. Στα τυριά. Όπως κάθε μέρα, έτσι και σήμερα.   
          

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011

Άννα + Paco Simon = A.P.S

1

 Η Άννα
Ξύπνησε στις τέσσερις το πρωί, προκειμένου να προλάβει το λεωφορείο της MARGA TAQSA. Είχε ήδη ξημερώσει. Από το βράδυ είχε φτιάξει τα πράγματα της και είχε χαιρετήσει την Carla, την πάντα ευδιάθετη ιδιοκτήτρια του hostel και το παιδί της. Έκανε ένα ντους και βγήκε στη λεωφόρο Gobernador. Το λεωφορείο έφευγε στις πέντε και είχε καλέσει ταξί για τις τεσσεράμισι. Είχε πολλά μπαγκάζια και ο σταθμός των λεωφορείων απείχε με τα πόδια από το hostel, είκοσι λεπτά ανισόπεδου δρόμου. Στις πέντε παρά είκοσι, το ταξί δεν είχε έρθει και η Άννα άρχισε να ψυλλιάζεται πως δεν θα έρθει ποτέ. Ξεκίνησε να περπατά, ελπίζοντας πως θα βρει ένα άλλο στο δρόμο και θα το πάρει. Έσερνε πίσω της μια μεγάλη βαλίτσα με ροδάκια και φορούσε μπροστά της, σαν μάρσιπο, ένα back pack. Άρχισε να κατεβαίνει τεράστιες κατηφόρες, που τις ακολουθούσαν τεράστιες ανηφόρες. Και μετά να ανεβαίνει τεράστιες ανηφόρες, που τις ακολουθούσαν τεράστιες κατηφόρες. Στις κατηφόρες, η βαλίτσα της έδινε ώθηση κι έτσι αναγκαζόταν να τρέχει για να μην κουτρουβαλήσει. Στις ανηφόρες, η βαλίτσα γινόταν βαριά σαν να είχε μέσα πέτρες κι έτσι αναγκαζόταν να επιβραδύνει. Ήταν σαν ένα μυρμήγκι που περπατούσε, κουβαλώντας την τροφή του, στη ράχη ενός τεράστιου κυματιστού σαλίγκαρου. Πήγαινε, πήγαινε, αλλά το μαρτύριο της δεν είχε τέλος.
Όταν από το παράθυρο του λεωφορείου αποχαιρετούσε την χαμογελαστή ευτραφή πράκτορα δεν πίστευε πως τα είχε καταφέρει. Για μια στιγμή είχε πιστέψει πως θα έμενε για πάντα στο «τέλος του κόσμου». Θα έπιανε δουλειά σε ένα τουριστικό καραβάκι, θα έβγαζε φωτογραφίες τους τουρίστες παρέα με πιγκουΐνους και θαλάσσιους λέοντες, θα έτρωγε μακαρονάδες με centolla, δηλαδή καβούρια και θα πέθαινε από την τρύπα του όζοντος. Όμως τα είχε καταφέρει. Άφηνε μια για πάντα πίσω της την Ushuaia, το bar El Almacén και τη δύση του ηλίου στις έντεκα το βράδυ, άλλη μια Avenida S. Martin – την πέμπτη που είχε συναντήσει στις πόλεις που είχε επισκεφτεί τις τελευταίες είκοσι μέρες - τα κομψά σκουπιδιάρικα, «ντυμένα» στο πλάι τους με μια νυχτερινή φωτογραφία του λιμανιού, το τοπικό super market Carrefour και μαζί με όλ’ αυτά, κάθε ελπίδα πως το άλλο της μισό μπορεί να ζει στο «τέλος του κόσμου». Δυστυχώς είχε φτάσει ως εκεί και δεν το είχε βρει. 
Την περίμενε ένα 20ωρο ταξίδι. Είχε πια συνηθίσει στις μεγάλες αποστάσεις. Βρισκόταν στον ένατο μήνα του ταξιδιού της. Πριν ακριβώς ένα χρόνο είχε αποφασίσει να κάνει ένα gap year. Δηλαδή, ν’ αφήσει σπίτι και δουλειά – ο γκόμενος είχε προλάβει να την αφήσει αυτός – και να ταξιδέψει για ένα χρόνο στη Λατινική Αμερική. Χωρίς ταξιδιωτικό στόχο, χωρίς τελικό προορισμό και ημερομηνία επιστροφής. Μοναδικός σκοπός να βρει τον εαυτό της, τι ψάχνει στη ζωή της και γιατί όχι;… το άλλο της μισό.
Κοιμήθηκε βαριά. Της άρεσε να κοιμάται στα ταξίδια. Την ξύπνησε η φωνή του συνοδού του λεωφορείου. Βρίσκονταν στα σύνορα της Αργεντινής με την Χιλή και έπρεπε να κατέβουν για έλεγχο διαβατηρίων. Στην ουρά για τον έλεγχο είδε δύο εικόνες που θα στιγμάτιζαν τη ζωή της. Η πρώτη αφορούσε την πιο άσχημη και απωθητική και η δεύτερη την πιο όμορφη και θελκτική, που είχε δει ποτέ της. Της πρώτης ο αντίκτυπος φάνηκε άμεσα. Της δεύτερης άργησε λίγο.
Μισοκοιμισμένη όπως ήταν και μια και η ουρά δεν προχωρούσε γρήγορα, άρχιζε να χαζεύει δεξιά και αριστερά της. Δεξιά της ήταν η βιτρίνα ενός μαγαζιού απ’ αυτά που υπάρχουν στους σταθμούς και πουλάνε τα πάντα. Σε πρώτη θέση στη βιτρίνα του, ήταν τοποθετημένα πακέτα τσιγάρα. Όλα, ανεξάρτητα μάρκας είχαν μια φωτογραφία. Μια σαπισμένη και κακοσχηματισμένη οδοντοστοιχία, σε πολύ κοντινό. Από κάτω το Χιλιανό Υπουργείο υγείας προειδοποιούσε πως το κάπνισμα χαλάει τα δόντια. 
Η Άννα απέστρεψε το πρόσωπο της. Γύρισε αριστερά της. Μεμιάς το τοπίο άλλαξε. Ένας μελαχρινός με ευωδιαστή και καλοσχηματισμένη οδοντοστοιχία περίμενε στη διπλανή της ουρά. Έμεινε να τον κοιτάζει. Περπατούσαν παράλληλα, ο καθένας προς έναν υπάλληλο των συνόρων. Προσπάθησε να κλέψει μια ματιά στο διαβατήριο του. Ήταν της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έφτασαν στους υπαλλήλους και πέρασαν από τον έλεγχο. Ο «άντρας» βγήκε από την αίθουσα και η Άννα τον ακολούθησε, μέχρι που τον είδε να μπαίνει στο λεωφορείο της. Ανακουφισμένη που ήταν συνταξιδιώτες, ήταν ελεύθερη να χρησιμοποιήσει τα λίγα λεπτά που της απέμεναν, μέχρι να φύγει το λεωφορείο, για να βρει μια τουαλέτα.  Η Άννα είχε μανία με τα δόντια. Τα δικά της και των άλλων. Πλένοντας τα δόντια της, έφερε στο μυαλό της τις δυο πρότερες εικόνες. Η καθεμιά θα αντιστοιχούσε σε δύο αποφάσεις. Η φωτογραφία στα Χιλιανά τσιγάρα και η οδοντοστοιχία του «άντρα». Θα έκοβε το τσιγάρο και θα γνώριζε τον «άντρα».
Το ταξίδι απέκτησε μια νέα σημασία. Εντόπισε τη θέση του «άντρα» μέσα στο λεωφορείο - ευτυχώς ήταν στον ίδιο όροφο - και ως την επόμενη στάση παρακολουθούσε κάθε κίνηση του. Στα στενά του Μαγγελάνου κατέβηκαν από το λεωφορείο και πήραν θέση σ’ ένα πλοίο – παντόφλα για να περάσουν απέναντι. 
Φρόντισε να κάτσει δίπλα του. Για λίγα λεπτά ο «άντρας» εξαφανίστηκε κι όταν επέστρεψε κρατούσε ένα pancho, δηλαδή ένα hot dog. Η Άννα ζήλεψε. Πήγε να πάρει κι αυτή. Ο πωλητής της είπε πως ήταν πολύ άτυχη. Μόλις είχε δώσει το τελευταίο. Είχε πολλή δουλειά σήμερα. Είχε πουλήσει περίπου τριακόσια panchos από το πρωί. Επέστρεψε κοντά στον «αγαπημένο» της. Ήθελε πολύ να του πει πως δεν πρόλαβε pancho, έτσι για να του πιάσει κουβέντα, όμως ντράπηκε. Έμεινε να ζηλεύει την κέτσαπ, έτσι όπως έσταζε από το φραντζολάκι.
Η άφιξη στο El Calafate ήταν, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες αφίξεις της στις διάφορες πόλεις, μαρτυρική. Ένα 20ωρο άκαπνο ταξίδι έφτανε στο τέλος του και η Άννα δεν είχε καταφέρει να πει ή να πάρει από τον «άντρα» ούτε μια κουβέντα. Το χειρότερο ήταν πως δεν ήξερε πότε και που θα τον ξανάβλεπε.
Στις δύο το πρωί, έφτασε στο hostel «Marco polo». Εκεί, ένας γλοιώδης υπάλληλος προσπάθησε να της πουλήσει μερικά προγράμματα τουρισμού, που συμπεριλάμβαναν διάφορα extreme sports. Επέμενε μάλιστα, λέγοντας πως είχαν απομείνει λίγες κενές θέσεις. Την Άννα όμως, δεν την ενδιέφεραν τα extreme sports. Ήθελε μόνο να κοιμηθεί και να ξυπνήσει το πρωί να ψάξει τον «αγαπημένο» της. Τη στιγμή που ο υπάλληλος την οδηγούσε στο δωμάτιο της, ο «άντρας» έφτανε φορτωμένος με τα μπαγκάζια του στο «Marco polo». Τη στιγμή που ξάπλωνε στο κρεβάτι της, ο «άντρας» έμπαινε στο δωμάτιο της, γιατί ήταν και δικό του δωμάτιο.  
Όλο το βράδυ δεν έκλεισε μάτι. Ο «άντρας», του οποίου δεν είχε καταφέρει ούτε το όνομα να μάθει, κοιμόταν ακριβώς από κάτω της. Άκουγε την αναπνοή του, την κάθε αλλαγή πλευρού του, τα δευτερόλεπτα όπως άλλαζαν στο ρολόι του, ως και τους κτύπους της καρδιάς του. Άρχισε να πιστεύει πως η συνάντηση τους ήταν καρμική. Στο ίδιο λεωφορείο, στο ίδιο hostel και στο ίδιο δωμάτιο. Έπρεπε να βρει μια αφορμή να του μιλήσει. Θα τον ρώταγε από πού είναι, θα μίλαγαν για τις πόλεις και τις χώρες που επισκέφτηκαν, θα αντάλλαζαν ταξιδιωτικές εμπειρίες, θα οργάνωναν τις νέες τους εξορμήσεις, ίσως μάλιστα αποφάσιζαν να συνεχίσουν παρέα. Πριν γίνουν όμως όλ’ αυτά, έπρεπε να βρει μια αφορμή.  
Λίγο αφότου ξημέρωσε, ο γλοιώδης υπάλληλος μπούκαρε στο δωμάτιο, ξύπνησε τον «άντρα» και κάτι του είπε στα ισπανικά. Το μόνο που κατάφερε να ξεχωρίσει η Άννα, ήταν ένα όνομα: Paco Simon. Ώστε τον λένε Paco Simon, σκέφτηκε, άρα μάλλον θα είναι Ισπανός. Ικανοποιημένη που είχε καταφέρει να αποσπάσει αυτές τις δύο πληροφορίες αφέθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα. Η επόμενη εικόνα που θυμάται, πρέπει να ήταν δύο με τρεις ώρες μετά. Ο «άντρας» σηκώθηκε, ντύθηκε, πήρε τα πράγματα του και βγήκε από το δωμάτιο. Η Άννα είχε χάσει την ευκαιρία να του μιλήσει και για άλλη μια φορά τα ίχνη του.
Στο πρωινό τον είδε να μετακομίζει σε ένα άλλο δωμάτιο. Άρχισε να σκέφτεται πως έφυγε εξαιτίας της. Πως κάτι τον ενόχλησε στη συμπεριφορά της ή πως κατάλαβε πως τον γουστάρει και θέλει να την αποφύγει. Μετά, τον είδε στη ρεσεψιόν να νοικιάζει εξοπλισμό για ice trekking, ένα από τα extreme sports, που είχε απορρίψει το προηγούμενο βράδυ. Αποφάσισε να κάνει κι αυτή. Χαιρέκακος ο γλοιώδης υπάλληλος της ανακοίνωσε πως ήταν πολύ άτυχη και πως δεν υπήρχαν πια θέσεις. Είχε πουλήσει την τελευταία το προηγούμενο βράδυ, λίγο μετά την άφιξη της. Της αντιπρότεινε μια επίσκεψη σε ένα ράντζο της περιοχής.  Απογοητευμένη, πέρασε τη μέρα της στο libro bar Borges – όπου άκουσε για πολλοστή φορά το λατινοαμερικάνικο συγκρότημα MANA να τραγουδάει το hit του, «Mariposa traicionera»,
αλλά και ελληνικά τραγούδια – και μετά στο ράντζο, όπου έφαγε πολύ κρέας και παρακολούθησε μια τουριστική επίδειξη κουρέματος προβάτου. Όσο ο gaucho κούρευε το πρόβατο, η Άννα σκεφτόταν τον Paco Simon να σκίζει τον πάγο. Κάθε τούφα μαλλί αντιστοιχούσε σε ένα τετραγωνικό μέτρο πάγου.
Το βράδυ στο hostel, τον είδε να γράφει σε έναν φορητό υπολογιστή. Σκέφτηκε πως ήταν η τελευταία της ευκαιρία να του μιλήσει. Η γλώσσα της δέθηκε, το στομάχι της το ίδιο. Τελικά πήγε για ύπνο.
Την επομένη, πήρε τη απόφαση της. Θα σταματούσε να τρέχει πίσω από έναν άγνωστο, θα συνέχιζε το ταξίδι της όπως πριν. Τελικά δεν της φαινόταν και τόσο καρμική η συνάντηση τους. Παρασύρθηκε από την επιθυμία. Τουλάχιστον έμενε κι ένα καλό απ’ όλη αυτή την ιστορία. Δυο μέρες τώρα δεν είχε καπνίσει. Πήγε στο σταθμό των λεωφορείων. Ζήτησε να αγοράσει ένα εισιτήριο για Bariloche, μέσω RUTA 40. 
Ο υπάλληλος της ανακοίνωσε πως ήταν πολύ άτυχη και πως μόλις είχε πουλήσει το τελευταίο. Αν ήθελε μπορούσε να ταξιδέψει ως το  El Chaltén και μετά από δυο μέρες, να πάρει από εκεί το επόμενο λεωφορείο για Bariloche. Θυμήθηκε τα λόγια του καντινιέρη στο πλοίο που διέσχιζε τα στενά του Μαγγελάνου, πως ήταν πολύ άτυχη, μια και μόλις είχε πουλήσει το τελευταίο pancho, καθώς και την ξινισμένη μούρη του υπαλλήλου του «Marco polo», όταν της ανακοίνωνε πως δεν υπάρχουν πια θέσεις για ice trekking. Μην μπορώντας να κάνει αλλιώς, αγόρασε ένα εισιτήριο για το El Chaltén. 
Είκοσι λεπτά αφού είχαν ξεκινήσει, το λεωφορείο έκανε επί τόπου και ξαναγύρισε στην αφετηρία του. Οι επιβάτες δεν έδειξαν να απορούν, σαν να ήταν συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους πισωγυρίσματα. Ρώτησε τον συνοδό γιατί επιστρέφουν. Αυτός της απάντησε πως για να πάρουν έναν επιβάτη, που δεν πρόλαβε το λεωφορείο. Η Άννα ξαφνιάστηκε πολύ, αλλά ξαφνιάστηκε ακόμη περισσότερο όταν είδε πως αυτός ο επιβάτης ήταν ο Paco Simon. Δεν ήθελε να τον βλέπει μπροστά της. Δεν ήθελε να ξαναμπεί στη διαδικασία κυνηγητού του. Είχε αποφασίσει πως έλαβε τέλος αυτός ο φανταστικός έρωτας της. Έβαλε μια μάσκα νυκτός και προσπάθησε να κοιμηθεί. Από τα ηχεία του λεωφορείου ακούστηκε το «Mariposa traicionera». «Μια πεταλούδα που σε προδίδει». Είχε βαρεθεί να το ακούει εννιά μήνες τώρα. Ήθελε να σηκωθεί να σπάσει τα ηχεία. Τελικά κοιμήθηκε. Ξύπνησε στο El Chaltén. Η ελπίδα της πως κι ο Paco Simon θα κατέβαινε εκεί, διαψεύστηκε. Ήταν μόνη της στο El Chaltén και έκανε κρύο. Πολύ κρύο.
Τις δυο μέρες που ακολούθησαν, κλείστηκε στο hostel. Έβαλε πλυντήρια, διάβασε, της ήρθε περίοδος, δεν κάπνισε και περίμενε να έρθει η ώρα να πάρει το επόμενο λεωφορείο. 
Ο RUTA 40 ήταν γεμάτος αποκαλύψεις. Τριάντα τρεις ώρες, εκ των οποίων οι τριάντα ήταν στο χωματόδρομο. Χάζευε έξω. Την αργεντίνικη απεραντοσύνη, τα χωριά στο πουθενά, τις μικρές πόλεις, τα αμάξια με τα μπουκάλια χλωρίνης αντί πωλητηρίου στην οροφή τους, τα παιδιά στους δρόμους. Χάζευε και για να πάρει κουράγιο, σκεφτόταν πως τα ίδια μέρη είχε συναντήσει και πριν πολλά χρόνια ο Τσε Γκεβάρα. Είχε δει τα «Ημερολόγια μοτοσικλέτας» και είχε υποσχεθεί στον εαυτό της, πως αν κάποια μέρα πήγαινε στην Αργεντινή, θα ακολουθούσε την ίδια διαδρομή με τον Τσε. Έτσι για να νιώσει πως έκανε κι αυτή έναν μικρό άθλο. Για να έχει να λέει στα εγγόνια της. Χάζευε και εισέπνεε σκόνη. Πολύ σκόνη.
Όταν έφτασαν και παρέλαβε τις αποσκευές της, ανακάλυψε πως κι αυτές είχαν εισπνεύσει σκόνη. Τα ρούχα της ήταν χάλια. Τσάμπα τα πλυντήρια. Επίσης έβρεχε. Πολύ.
Αισθανόταν χάλια. Σαν αυτός ο Paco Simon να την είχε ματιάσει. Από την ώρα που τον είχε συναντήσει όλα πήγαιναν στραβά. Έφτασε στο hostel. Ένας ευγενικός υπάλληλος της ανακοίνωσε πως δεν υπήρχε πουθενά η κράτηση της. Για το αποψινό βράδυ υπήρχαν άδεια κρεβάτια, αλλά για τα επόμενα το hostel ήταν πλήρες. Άφησε τα πράγματα της και πήγε σε μια τράπεζα να σηκώσει λεφτά. Ξαφνικά η κάρτα της δεν δούλευε. Η βροχή συνέχιζε. Γύρισε στο hostel. Κάποιος της είχε κλέψει τα αγαπημένα της αθλητικά παπούτσια.
Την επόμενη πήγε σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο. Τακτοποίησε το ανοικτό για Αθήνα εισιτήριο της. Σε δυο μέρες ήταν στο σπίτι των γονιών της. Δεν είχε καταφέρει να κάνει gap year, αλλά gap 9 months. Για μερικά βράδια είχε άστατο ύπνο. Ξυπνούσε και δεν ήξερε που βρισκόταν. Δυο – τρεις φορές σκέφτηκε τον Paco Simon. Τον έψαξε μάλιστα στο facebook. Δεν τον βρήκε. Ύστερα, έπιασε δουλειά και καινούριο σπίτι. Όλα αυτά ξεχάστηκαν. Ευτυχώς δεν ξανάρχισε το τσιγάρο. 

2

Ο Paco Simon

Ξύπνησε στις τέσσερις και είκοσι το πρωί. Το ξυπνητήρι χτυπούσε από τις τέσσερις, αλλά ο Paco Simon δεν το άκουγε. Ευτυχώς είχε ετοιμάσει τα πράγματα του και είχε πληρώσει την Carla, την πολυλογού ξενοδόχο, από το βράδυ. Ίσα που θα προλάβαινε το λεωφορείο. Σηκώθηκε, ντύθηκε, φορτώθηκε τα μπαγκάζια του και στις τέσσερις και είκοσι οχτώ βγήκε στη λεωφόρο Gobernador να πάρει ταξί. Προς έκπληξη του, ένα ταξί περίμενε απ’ έξω. Άνοιξε την πόρτα του, μπήκε μέσα και είπε στον οδηγό πως πάει στο σταθμό των MARGA TAQSA. Αυτός απάντησε πως το ξέρει και ξεκίνησε. Ο Paco Simon σκέφτηκε πως είναι η τυχερή του μέρα και ο οδηγός πως ο πελάτης του δεν είχε ακόμη ξυπνήσει για τα καλά, μια και έδειχνε να μη θυμάται την κράτηση του.
Νυσταγμένος, χαιρέτησε από το τζάμι του λεωφορείου την επίσης νυσταγμένη ευτραφή πράκτορα. Αντί για χαμόγελα, αντάλλαξαν δυο χασμουρητά. Τον περίμενε ένα 20ωρο ταξίδι. Κανονικά θα μπορούσε στη διάρκεια του να κοιμηθεί, αλλά η δουλειά του συνεχιζόταν ταξιδεύοντας ή καλύτερα λάμβανε χώρα ταξιδεύοντας. Ήταν απεσταλμένος μιας ισπανικής εφημερίδας. Έπρεπε να γράψει ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα στην Παταγονία. Αυτό σήμαινε, είκοσι γεμάτες μέρες αυστηρού προγραμματισμού και λίγου ύπνου, προκειμένου να προλάβει να δει όσα περισσότερα αξιοθέατα και όσες περισσότερες πόλεις ήταν εφικτό. 
Κατέβηκε από το λεωφορείο για τον έλεγχο διαβατηρίων στα σύνορα Αργεντινής και Χιλής. Περιμένοντας στην ουρά για το τσεκ είδε στα αριστερά του μια πολύ αστεία εικόνα. Στα χιλιανά τσιγάρα δέσποζε η φωτογραφία μιας χαλασμένης οδοντοστοιχίας. Σκέφτηκε πως οι Χιλιανοί μάλλον έχουν black χιούμορ. Αγόρασε ένα πακέτο για ενθύμιο. Αυτός εξάλλου δεν κάπνιζε. Στο πλοίο, στα στενά του Μαγγελάνου, έφαγε ένα pancho. Ο καντινιέρης του είπε πως ήταν πολύ τυχερός. Του έδινε το τελευταίο. Είχε πολλή δουλειά σήμερα. Είχε πουλήσει περίπου τριακόσια panchos από το πρωί.
Φτάνοντας στο El Calafate, κατευθύνθηκε γρήγορα στο hostel «Marco polo». Εκεί ένας πολύ εξυπηρετικός υπάλληλος τον ενημέρωσε για διάφορα προγράμματα τουρισμού, που περιλάμβαναν περιηγήσεις στην εξοχή, καθώς και διάφορα extreme sports. Γι’ αυτά εξάλλου ήταν διάσημο το El Calafate. Είχε να διαλέξει ανάμεσα σε ξεναγήσεις σε ράντζα, ιππασία και σπορ στον πάγο. Προτίμησε ένα πρόγραμμα ice trekking και ζήτησε μια κράτηση για το επόμενο πρωί. Ο υπάλληλος του είπε πως ήταν πολύ τυχερός, μια και ήταν η τελευταία θέση.
Ικανοποιημένος που είχε κανονίσει την επόμενη μέρα του, πήγε στο δωμάτιο του για ύπνο. Δυστυχώς δεν είχε μονόκλινο για το πρώτο βράδυ. Θα έμενε λοιπόν για μια νύχτα, με κάποιον άλλο και μετά θα μετακόμιζε. Προτιμούσε τα μονόκλινα, μια και όντας σε δουλειά και όχι σε ταξίδι αναψυχής, ήθελε να ηρεμεί και να μην αναστατώνεται από τα διαφορετικά ωράρια των άλλων. Για ένα βράδυ όμως, θα το υπέμενε. Κοιμήθηκε πολύ βαριά. Ούτε που κατάλαβε αυτόν τον άλλον ένα συγκάτοικο του. Ούτε καν διέκρινε αν ήταν άντρας ή γυναίκα. Ξύπνησε μόνο για μια στιγμή, όταν ο υπάλληλος του hostel μπήκε στο δωμάτιο για να τον ενημερώσει, πως η αναχώρηση για τον παγετώνα θα καθυστερούσε για τρεις ώρες λόγω δυνατού ανέμου. Ξανακοιμήθηκε κι όταν σηκώθηκε πήρε τα πράγματα του και μετακόμισε στο μονόκλινο, που στο μεταξύ είχε ελευθερωθεί. 
Το ice trekking τον εντυπωσίασε. Άδειασε το μυαλό του με όλο αυτό το απέραντο άσπρο. Το βράδυ έκατσε στη ρεσεψιόν και έγραψε λίγο στον υπολογιστή. Έπρεπε γυρνώντας να έχει έτοιμο το κείμενο του. Σύστησε ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες του το «περπάτημα» στην κορυφή του παγετώνα Perito Moreno. 
Αφού έγραψε δυο σελίδες, πήγε για ύπνο, μια και σκόπευε την επομένη να φύγει για Bariloche. Τον περίμενε ένα ταξίδι τριάντα εφτά ωρών στο χωματόδρομο και την σκόνη. Θα ακολουθούσε τον RUTA 40, τον θρυλικό δρόμο που είχε διανύσει κάποτε ο Τσε Γκεβάρα. Αυτή η διαδρομή είχε γίνει τελευταία πολύ δημοφιλής, λόγω της ταινίας «Ημερολόγια μοτοσικλέτας», που αφορούσε τον Τσε. Είχε ακούσει γι’ αυτήν, αλλά δεν την είχε δει.
Κοιμήθηκε λοιπόν νωρίς και το πρωί έκανε μια βόλτα στην πόλη και πήγε στο σταθμό να βγάλει εισιτήριο. Ο υπάλληλος του είπε πως ήταν τυχερός. Έπαιρνε το τελευταίο εισιτήριο και το επόμενο λεωφορείο ήταν σε δυο μέρες. Αναλογίστηκε πως εδώ και κάποιες μέρες έπαιρνε πάντα κάτι τελευταίο. Ένα τελευταίο pancho, μια τελευταία θέση στο ice trekking, ένα τελευταίο εισιτήριο. Κάποιος θα έπρεπε να είχε χάσει την τύχη του και να την είχε βρει αυτός. Καλοδεχούμενη σκέφτηκε και κατευθύνθηκε προς το hostel. Του απέμεναν άλλες πέντε ώρες, μέχρι την αναχώρηση του και αποφάσισε να τις περάσει κοιμώμενος. Κατά διαβολική σύμπτωση για δεύτερη φορά σε τρεις μέρες, δεν άκουσε το ξυπνητήρι να χτυπάει. Ξύπνησε την ώρα που αναχωρούσε το λεωφορείο. Αυτή τη φορά δεν το πρόλαβε, αλλά μια και διένυε περίοδο τύχης, ο οδηγός επέστρεψε για να τον παραλάβει κι ας είχε ξεκινήσει ήδη είκοσι λεπτά. 
Στη διαδρομή δεν κοιμήθηκε ούτε λεπτό. Άκουσε από τα ηχεία του λεωφορείου το νέο cd των MANA, του αγαπημένου του συγκροτήματος από το Πόρτο Ρίκο και σιγοτραγούδησε το «Mariposa traicionera». Χάζεψε και λίγο το dvd με τη συναυλία τους στην αργεντίνικη πρωτεύουσα. Έτρωγε panchos, όπου έκαναν στάση και κρατούσε σημειώσεις για τις πόλεις και τα χωριά που διέσχιζαν. Πιο πολύ εντύπωση του έκανε το El Chaltén. Κάτι τον τράβηξε να κατέβει εκεί, αλλά είχε προγραμματισμένο αεροπορικό εισιτήριο από Bariloche για Buenos Aires και από εκεί για Μαδρίτη, σε δυο μέρες.
Στο Bariloche έφαγε πολύ σοκολάτα και έκανε ένα τουρ στις λίμνες. 
Ο χρόνος κύλησε γρήγορα και ήρθε η ώρα της αναχώρησης του. Το αφιέρωμα του στην Παταγονία είχε μεγάλη επιτυχία. Πολύ γρήγορα, η εφημερίδα του ανέθεσε μια νέα αποστολή. Ένα ταξίδι με τον υπερσιβηρικό.

3

 A.P.S

Το καλοκαίρι μετά την επιστροφή της από Λατινική Αμερική, η Άννα πήγε για λίγες μέρες στη γενέτειρα της, την Καρδίτσα. Όπως κάθε φορά, έτσι και αυτή τη φορά, βαριόταν τη ζωή της και περνούσε την ώρα της κάνοντας διάφορες επισκέψεις υποχρέωσης. Σε θείους, ξαδέλφια, νονούς, παλιούς συμμαθητές. Το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι μαζεύτηκαν σ΄ ένα κοντινό χωριό, το Χαλαμπρέζι, που ονομαζόταν και Κέδρος, να γιορτάσουν την Παναγία. Η Άννα, μη έχοντας και κάτι άλλο για να ασχοληθεί, είχε πέσει με τα μούτρα στο κρέας. Χοιρινές, μοσχαρίσιες, παϊδάκια, όλα στη λαδόκολλα. Κάποιοι χόρευαν, αλλά αυτή συνέχιζε να τρώει. Εξάλλου δεν είχε και κάποιο προσωπικό ενδιαφέρον στη γύρω της ακτίνα, για να πεις πως θα έπρεπε να είναι πιο διακριτική με τις μπριζόλες. Ήταν μπουκωμένη όταν είδε σε πολλή κοντινή της απόσταση τον Paco Simon να παρακολουθεί τη γιορτή, πίνοντας ρετσίνα. Είχαν περάσει οχτώ μήνες από την συνάντηση τους κι όμως η παρουσία του της δημιούργησε μια ανατριχίλα. Δεν πίστευε στα μάτια της, τι μπορεί να γύρευε στο Χαλαμπρέζι; Κατάπιε, ήπιε δυο ποτήρια κρασί μονορούφι και τον πλησίασε.
Ο Paco Simon ξαφνιάστηκε όταν είδε μια άγνωστη του να τον πλησιάζει με φόρα. Αυτή η άγνωστη άρχισε να του μιλάει στα αγγλικά και να του εξιστορεί διάφορες λεπτομέρειες από το οχτώ μήνες πριν ταξίδι του στην Παταγονία. Πως διασχίζοντας τα στενά του Μαγγελάνου, είχε φάει pancho με κέτσαπ. Πως στο El Calafate είχε μείνει στο hostel «Marco polo», όπου είχε αλλάξει τη δεύτερη μέρα δωμάτιο και είχε κάνει ice trekking. Πως στο δρόμο για Bariloche το λεωφορείο είχε γυρίσει πίσω να τον πάρει. Τρόμαξε. Τι ρώτησε πως τα ήξερε όλα αυτά. Η κοπέλα απάντησε πως είχε λιμπιστεί το pancho του, που όμως ήταν το τελευταίο και γι’ αυτό δεν κατάφερε να φάει κι αυτή. Πως είχαν μοιραστεί το δωμάτιο το πρώτο βράδυ στο «Marco polo». Πως ήθελε κι αυτή να κάνει ice trekking, αλλά δεν είχε άλλες θέσεις. Και πως ύστερα έχασε τα ίχνη του, μια και δεν είχε βρει εισιτήριο για Bariloche κι έτσι κατέβηκε στο El Chaltén. Τότε, ο Paco Simon, όλο συμπόνια για το χαμό που είχε δημιουργήσει της ζήτησε συγνώμη. Αυτός είχε φάει το τελευταίο pancho. Είχε κλείσει την τελευταία θέση για το «περπάτημα» στον πάγο και είχε πάρει το τελευταίο εισιτήριο για Bariloche. Επίσης, της ζήτησε συγνώμη που δεν την είχε προσέξει στη διάρκεια του κοινού ταξιδιού τους. Η Άννα ρώτησε τον Paco Simon τι έκανε στην Καρδίτσα. Αυτός της είπε πως το ίδιο που έκανε και στην Παταγονία. Είχε αναλάβει για λογαριασμό μιας ισπανικής εφημερίδας ένα αφιέρωμα για τις πόλεις και τα χωριά της Θεσσαλίας. Η Άννα του πρότεινε να τον ξεναγήσει. Αυτός δέχτηκε.
Το ίδιο βράδυ έκαναν έρωτα στη λίμνη Πλαστήρα. 
Μετά από δυο μήνες παντρεύτηκαν σ’ ένα αργεντίνικο χωριό, κοντά στα σύνορα με την Χιλή. Το γαμήλιο γλέντι έγινε εν πλω στα στενά του Μαγγελάνου, ενώ τα διέσχιζαν με το πλοίο – παντόφλα, πάνω – κάτω όλο το βράδυ. Εκτός από panchos, το μενού περιείχε αργεντίνικες μπριζόλες και παϊδάκια από αγελάδες και πρόβατα, που μεγάλωναν στο ράντζο που είχε επισκεφτεί η Άννα στο El Calafate.
Οι μπομπονιέρες έγραφαν τα αρχικά τους, που είχαν όμως ακόμη μια σημασία. A.P.S., δηλαδή Anna Paco Simon, αλλά και Amor Para Siempre, Αγάπη Για Πάντα. Το πρώτο τραγούδι που χόρεψαν οι νεόνυμφοι, ήταν των MANA, το «Mariposa traicionera».  Γαμήλιο ταξίδι πήγαν στο El Chaltén, μια και κανείς τους δεν το είχε δει. Μετά από ένα μήνα, εγκαταστάθηκαν για πάντα στη Βαρκελώνη, όπου ο Paco Simon συνέχισε να συνεργάζεται με την εφημερίδα και να γράφει αφιερώματα για διάφορα μέρη του κόσμου. Η Άννα τον ακολουθούσε. Έβγαζε φωτογραφίες, που συνόδευαν τα γραπτά του Paco Simon. Το πρώτο τους ταξίδι ήταν στην Αμερική. Coast to coast. 
Αν κάποιος επισκεφτεί το σπίτι τους, θα δει στο σαλόνι μια προθήκη με κάποια ενθύμια της διπλής γνωριμίας τους. Το χιλιανό πακέτο τσιγάρων, που είχε αγοράσει ο Paco Simon, με τη φωτογραφία της χαλασμένης οδοντοστοιχίας, τα αποκόμματα των εισιτηρίων του πρακτορείου MARGA TAQSA, λίγο μαλλί από το πρόβατο που είχε κουρέψει ο gaucho και ένα κομμάτι λαδόκολλα από το γλέντι του Δεκαπενταύγουστου στο Χαλαμπρέζι. Τέλος, η Άννα δεν έμαθε ποτέ πως ο Paco Simon της είχε «κλέψει» το ταξί στην Ushuaia και δεν ξανάρχισε ποτέ το τσιγάρο. 

Η Vera και το κενό


Το ξυπνητήρι χτύπησε στις εννιά το πρωί. Ξύπνησε με δυσκολία. Το κλίμα στο Παρίσι ήταν βαρύ. Όλοι χρειάζονταν περισσότερες ώρες ύπνο. Κι η Vera το ίδιο. Είχε ανάγκη περισσότερες ώρες ύπνο. Σηκώθηκε, διέγραψε άλλη μια μέρα στο ημερολόγιο της, αυτό με τη φωτογραφία του φίλου της μπροστά στον Τάγο, ντύθηκε, έφυγε. Είχε μάθημα στο Πανεπιστήμιο. Ακολούθησε, όπως κάθε φορά, την ίδια διαδρομή. Μετρό ως την Saint-Placide και μετά ποδαρόδρομος ως την boulevard Raspail. Μέσα στο μετρό - σαν γνήσια Πορτογαλίδα – διάβασε Pessoa κι ένιωσε sodades, νοσταλγίες δηλαδή, για την πατρίδα της, τον φίλο της… Θυμήθηκε τη μέρα που είχε τραβήξει εκείνη τη φωτογραφία του Miguel στον Τάγο, τα μάτια του, τη βόλτα τους στη γέφυρα, ξανά τα μάτια του. Οι sodades της διακόπηκαν βίαια από τη γνώριμη γυναικεία φωνή του μετρό: «Saint-Placide».
Κατέβηκε. Στο δρόμο μέχρι το 54 της λεωφόρου Raspail, αναρωτήθηκε ποιος να ήταν ο κύριος Raspail. Ποτέ ως εκείνη τη στιγμή δεν είχε αναρωτηθεί. Στο εν τω μεταξύ είχε φτάσει. Ήταν λίγο αργοπορημένη, το μάθημα είχε αρχίσει. Της ήταν αδύνατο να συγκεντρωθεί. Ονειρευόταν βόλτες, ψώνια. Κάθε δέκα λεπτά κοιτούσε το ρολόι της. Δώρο του Miguel στην επέτειο τους των τριών ετών. Η ώρα δεν πέρναγε. Απέναντι της καθόταν ο Alejandro. Της χαμογελούσε κάτω από τα μεξικάνικα μουστάκια του. Έκανε πως δεν τον έβλεπε. Έτσι, θα γλίτωνε ώρες ακατάσχετης μεξικάνικης πολυλογίας. Κατά τ’ άλλα, ήταν πολύ γλυκός. Μπορεί όμως να σου μίλαγε επί ώρες για το πως στα στενά δρομάκια της Santa Cruz εξόντωσε τον ερωτικό του αντίζηλο Jorge και παρά τα τραύματα στα χέρια του, σήκωσε στην αγκαλιά του, την αγαπημένη του Remedios και χάθηκαν στο σκοτάδι, ενώ η σειρήνα της αστυνομίας ακουγόταν στο βάθος. Η Vera έβρισκε ενδιαφέρουσες τις διηγήσεις του, αλλά σήμερα, ειδικά σήμερα, δεν είχε διάθεση. Στο διάλειμμα εξαφανίστηκε στην τουαλέτα. Το δεύτερο μισό πέρασε ακόμη πιο αργά από το πρώτο.
Κάποια στιγμή το μάθημα τελείωσε. Έτρεξε. Βγήκε πρώτη από την αίθουσα. Θα περπάταγε ως τον ποταμό και μετά βλέποντας και κάνοντας. Όμως ο καιρός είχε άλλα σχέδια. Έβρεχε. Η Vera μισούσε τη βροχή. Πόσο μάλλον από τότε που είχε κόψει πολύ κοντά τα μαλλιά της και που για να σταθούν όρθια τους έβαζε ένα κάρο καλλυντικά, που με τη βροχή άφριζαν. Θυμήθηκε ότι ο Miguel δεν την είχε ακόμη δει με κοντά μαλλιά. Άραγε να του άρεσαν; Ποιος να ξέρει;
Είχε ήδη πάρει το δρόμο για το σταθμό του μετρό. Περνώντας από το ακυρωτικό μηχάνημα 2-3 τύποι την έσπρωξαν για να περάσουν κι αυτοί μαζί της. Δεν έδωσε σημασία. Ήταν κάτι που συνέβαινε αρκετά συχνά. Θα μπορούσε να ήταν κι αυτή στη θέση τους. Περπάτησε κατά μήκος της αποβάθρας. Έφτασε στην άκρη της. Οι οθόνες έλεγαν πως το μετρό θα πέρναγε σε τρία λεπτά. Κοίταξε ακόμη μία φορά το ρολόι της. Από αμηχανία. Γύρισε πίσω της. Είδε το είδωλο της στη τζαμένια πόρτα του αυτόματου πωλητή αναψυκτικών. Τα μαλλιά της είχαν χαλάσει. Δε θα ήθελε να την έβλεπε έτσι ο Miguel. Έκανε να περπατήσει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στάθηκε. Ήταν πολύ κοντά στο κενό. Πάντα της άρεσε να στέκεται πολύ κοντά στο κενό. Έτσι έκανε κάθε φορά που το είχε αντίκρυ της. Έτσι έκανε στις γέφυρες των ποταμών, έτσι έκανε στους γκρεμούς, έτσι έκανε και στην αποβάθρα του μετρό. Φλέρταρε μαζί του, ποτέ όμως δεν του ενέδιδε. Το γλυκοκοίταζε, του έκλεινε το μάτι και έφευγε.
Το μετρό θα πέρναγε σε ένα λεπτό. Έτσι έλεγε στις οθόνες. Έκλεισε τα μάτια της. Ένιωσε ένα ζευγάρι χέρια στη μέση της. Ή μήπως δύο; Δεν κατάλαβε τίποτα. Ένας ήχος σαν ουρλιαχτό βγήκε από μέσα της. Ένας ήχος από γέλια ανακατεμένος με μια βουή τρόμου έφτασε στ’ αυτιά της. Το μετρό, οι άνθρωποι, οι οθόνες, τα νούμερα, αυτοί που την έσπρωξαν όταν ακύρωνε την κάρτα της, το μετρό, οι ράγες, τα λεπτά, μία κυρία με δύο παιδάκια, η τσάντα της πεταμένη πιο ’κει, οι ράγες, το μετρό, οι ράγες, το μετρό… Σκοτάδι.
Άνοιξε τα μάτια της. Έπιασε το κεφάλι της. Ήταν αχτένιστη. Η κουρτίνα ήταν μισάνοιχτη. Έμπαινε μέσα μια αχτίδα παριζιάνικου ήλιου. Η συγκάτοικος της κοιμόταν σε μια πολυθρόνα με το στόμα ανοιχτό κι ένα βιβλίο στα χέρια. Έκανε να κοιτάξει το ρολόι της. Δεν ήταν όμως στο χέρι της. Οι παλάμες της ήταν γδαρμένες. Θυμήθηκε τα γδαρμένα χέρια του  Alejandro από τις συγκρούσεις του με τον Jorge. Πήγε να γελάσει και τότε κατάλαβε πως πόναγε. Πόναγε παντού. Δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Η Amalia ξύπνησε. Της τα εξήγησε όλα. Πως την έριξαν στο κενό, πως το μετρό σταμάτησε τελευταία στιγμή, πως τη σήκωσαν λιπόθυμη… Η Vera ρώτησε για το ρολόι της. Η Amalia δεν ήξερε τίποτα. Μετά τη ρώτησε αν έπιασαν τους δράστες. Απάντησε αρνητικά. Η Vera χαμογέλασε. Σκέφτηκε πως την είχαν σπρώξει σ’ αυτόν τον έναν εραστή που τον αρνιόταν για χρόνια. Τους χρώσταγε χάρη κατά έναν τρόπο. Κι ας μην το  ήξεραν. Κοίταξε το άδειο χέρι της. Φαντάστηκε το ρολόι πεταμένο στις ράγες. Μοναδική απόδειξη αυτής της μίας ερωτικής τους συνάντησης. Η Vera και ο Miguel. Η Vera και το κενό. Πήγε να ξαναγελάσει, αλλά πόνεσε πολύ. Η Amalia την ρώτησε αν ήθελε κάτι απ’ έξω. Ναι, ένα ζελέ κι ένα λεξικό κυρίων ονομάτων.
Έφτιαξε τα μαλλιά της. Τώρα μάλιστα. Άνοιξε το λεξικό στο  «R». Ra… Ras… Rasp… Raspail François Vincent: Γάλλος πολιτικός, 1794-1878. Καμία παραπάνω πληροφορία. Το έκλεισε. Ένιωσε saudades. Γύρισε το τηλέφωνο προς τη μεριά της και σχημάτισε το νούμερο του Miguel. 

Ένας σκιέρ, δύο σκιέρ, τρεις σκιέρ...


Η Δέσποινα γεννήθηκε σ’ ένα νησί του Αιγαίου. Το σπίτι της ήταν σχεδόν πάνω στη θάλασσα. Μεγάλωσε μέσα στην αλμύρα και είχε για φίλους τα στρογγυλά στίγματα που άφηνε το αλάτι στο παράθυρο της. Τα βράδια που δεν μπορούσε να κοιμηθεί τους μίλαγε κι έπειτα τους μετρούσε μέχρι να την πάρει ο ύπνος.
Μια μέρα έφτασε στο νησί ένας πλανόδιος έμπορος. Το φορτηγάκι του ήταν γεμάτο με τραπεζομάντηλα, υφάσματα, σεντόνια, πετσέτες, κατσαρόλες και ότι άλλο έχει ανάγκη ένα νοικοκυριό. Οι γυναίκες του νησιού έκαναν μεγάλη χαρά. Δεν είχαν ξαναδεί τόσα πολλά και τόσο ωραία πράγματα. Ήταν και σε καλές τιμές κι έτσι έσπευσαν να κάνουν τις αγορές τους. Η μάνα της Δέσποινας έτρεξε κι αυτή. Πήρε ένα καρό τραπεζομάντηλο για την ροτόντα στο σαλόνι, μια κατσαρόλα εμαγιέ για τις ψαρόσουπες, ένα καινούριο μπρίκι για τον καφέ του πάππου και μια κουρτίνα για το παράθυρο της Δέσποινας. Έτσι η Δέσποινα έχασε τους αλμυρούς φίλους της. Πολύ γρήγορα τη θέση τους πήραν κάτι παράξενοι μικροί άνθρωποι, που κοσμούσαν την κουρτίνα. Η μάνα της της είπε πως τους έλεγαν «σκιέρ χιονιού». Έκαναν δηλαδή σκι στο χιόνι. Η Δέσποινα δυσκολευόταν να καταλάβει τι σημαίνει «σκι», μα πιο πολύ δυσκολευόταν να καταλάβει τι σημαίνει «χιόνι».
Ο καιρός περνούσε, η Δέσποινα μεγάλωνε, τα βράδια μιλούσε με τους σκιέρ, τους ζητούσε να μάθει για το χιόνι κι έπειτα τους μετρούσε και κοιμόταν. Όποιος ερχόταν στο νησί από την Αθήνα ή κάποιο άλλο μακρινό μέρος, η Δέσποινα τον ρώταγε αν έχει δει ποτέ του χιόνι. Αν αυτός της αποκρινόταν θετικά, τότε του ζητούσε σαν ξανάρθει στο νησί να της βάλει λίγο σ’ ένα κουτί και να της το φέρει. Τότε αυτός της εξηγούσε πως το χιόνι λιώνει και γίνεται νερό, όμως η Δέσποινα δεν μπορούσε να το καταλάβει και θύμωνε κι έβαζε τα κλάματα. 
Η Δέσποινα μεγάλωσε, έγινε κοπέλα της παντρειάς. Το παιδικό της όμως όνειρο δεν είχε ξεθυμάνει. Ήθελε ν’ αγγίξει λίγο χιόνι.
Ο Αντώνης γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Πελοποννήσου. Το σπίτι του ήταν σχεδόν πάνω στην χιονισμένη κορυφή ενός βουνού. Μεγάλωσε μέσα στο λευκό και είχε για φίλους τα στρογγυλά στίγματα που άφηναν οι νιφάδες στο παράθυρο του. Τα βράδια που δεν μπορούσε να κοιμηθεί τους μίλαγε κι έπειτα τους μετρούσε μέχρι να τον πάρει ο ύπνος.
Μια μέρα έφτασε στο χωριό ένας πλανόδιος έμπορος. Το φορτηγάκι του ήταν γεμάτο με τραπεζομάντηλα, υφάσματα, σεντόνια, πετσέτες, κατσαρόλες και ότι άλλο έχει ανάγκη ένα νοικοκυριό. Οι γυναίκες του χωριού έκαναν μεγάλη χαρά. Δεν είχαν ξαναδεί τόσα πολλά και τόσο ωραία πράγματα. Ήταν και σε καλές τιμές κι έτσι έσπευσαν να κάνουν τις αγορές τους. Η μάνα του Αντώνη έτρεξε κι αυτή. Πήρε ένα καρό τραπεζομάντηλο για την ροτόντα στο σαλόνι, μια κατσαρόλα εμαγιέ για τις κοτόσουπες, ένα καινούριο μπρίκι για τον καφέ του πάππου και μια κουρτίνα για το παράθυρο του Αντώνη. Έτσι ο Αντώνης έχασε τους λευκούς φίλους του. Πολύ γρήγορα τη θέση τους πήραν κάτι παράξενοι μικροί άνθρωποι, που κοσμούσαν την κουρτίνα. Η μάνα του του είπε πως τους έλεγαν «σκιέρ θαλάσσης». Έκαναν δηλαδή σκι στη θάλασσα. Ο Αντώνης δυσκολευόταν να καταλάβει τι σημαίνει «σκι», μα πιο πολύ δυσκολευόταν να καταλάβει τι σημαίνει «θάλασσα».
Ο καιρός περνούσε, ο Αντώνης μεγάλωνε, τα βράδια μιλούσε με τους σκιέρ, τους ζητούσε να μάθει για τη θάλασσα κι έπειτα τους μετρούσε και κοιμόταν. Όποιος ερχόταν στο χωριό από την Αθήνα ή κάποιο άλλο μακρινό μέρος, ο Αντώνης τον ρώταγε αν έχει δει ποτέ του θάλασσα. Αν αυτός του αποκρινόταν θετικά, τότε του ζητούσε σαν ξανάρθει στο χωριό να του βάλει λίγη σ’ ένα κουτί και να του τη φέρει. Τότε αυτός του εξηγούσε πως η θάλασσα είναι απέραντη, όμως ο Αντώνης δεν μπορούσε να το καταλάβει και θύμωνε κι έβαζε τα κλάματα. 
Ο Αντώνης μεγάλωσε, έγινε άντρας της παντρειάς. Το παιδικό του όμως όνειρο δεν είχε ξεθυμάνει. Ήθελε ν’ αγγίξει λίγη θάλασσα.
Η Δέσποινα πήρε το πλοίο για τον Πειραιά. Μετά θα έπαιρνε τον ηλεκτρικό για την Αθήνα κι ύστερα το πρώτο λεωφορείο που θα έβρισκε να την οδηγήσει σ’ ένα ορεινό χωριό.
Ο Αντώνης πήρε το λεωφορείο για την Αθήνα. Μετά θα έπαιρνε τον ηλεκτρικό για τον Πειραιά κι ύστερα το πρώτο πλοίο που θα έβρισκε να τον οδηγήσει σ’ ένα νησί.
Η Δέσποινα κι ο Αντώνης διασταυρώθηκαν στον σταθμό του Πειραιά. Η Δέσποινα ανέβαινε στο τρένο κι ο Αντώνης κατέβαινε.
Η Δέσποινα έφτασε στο χωριό του Αντώνη. Πέρασε έξω από το σπίτι του. Ήταν έξω από το παράθυρο του που πρωτάγγιξε το χιόνι.   
Ο Αντώνης έφτασε στο νησί της Δέσποινας. Πέρασε έξω από το σπίτι της. Ήταν έξω από το παράθυρο της που πρωτάγγιξε τη θάλασσα.
Η Δέσποινα γύρισε στο νησί της κι ο Αντώνης στο χωριό του. Η Δέσποινα ξεκρέμασε την κουρτίνα με τους σκιέρ. Το ίδιο έκανε κι ο Αντώνης. Είχαν πια μεγαλώσει και δεν χρειάζονταν φανταστικούς φίλους, ούτε μετρήματα για να τους πάρει ο ύπνος.   
 

Εγώ θα γίνω καπετάνιος

Όταν ο Αντρέας ήταν μικρός, οι συγγενείς του τον ρωτούσαν τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Τότε, ο Αντρέας, με ύφος σοβαρό, τους απαντούσε: «εγώ θα γίνω καπετάνιος».
Όταν κάποιο μεγάλο πλοίο έδενε στο λιμάνι, ο Αντρέας έτρεχε να το δει από κοντά. Σαν επέστρεφε στο σπίτι, έλεγε στη μάνα του: «εγώ θα γίνω καπετάνιος».
Όταν ο Αντρέας τελείωσε το γυμνάσιο, του είπε ο πατέρας του – που ήταν χτίστης - να πάει κοντά του, να του μάθει την τέχνη του. Τότε ο Αντρέας του αποκρίθηκε: «εγώ θα γίνω καπετάνιος».
Έφυγε από το νησί, να βρει την τύχη του. Έπρεπε να μαζέψει λεφτά να πάει στη σχολή εμποροπλοιάρχων. Έφτασε στη Γερμανία. Δούλεψε σε εργοστάσια, σε ταβέρνες και σε ταρσανάδες. Μαράζωσε. Σαν έπεσε το τείχος του Βερολίνου κι άλλαξε η κατάσταση, βρήκε μια δουλειά σε κάτι έργα στο ποτάμι. Μίλησε από ’δω, μίλησε από ’κει, με τα πολλά τα κατάφερε και τον προσλάβανε οδηγό στα ποταμόπλοια. Πήγαινε βόλτα τους τουρίστες πάνω-κάτω στον Σπρε. Είχε κι ένα μικρόφωνο και τους έκανε ξενάγηση στα παρόχθια αξιοθέατα. Όλοι πια τον ήξεραν σαν τον καπετάν – Αντρέα τον Έλληνα. Είχε τραβήξει και μερικές φωτογραφίες του να οδηγεί το ποταμόπλοιο και τις είχε κρεμάσει στο ταμπλό μπροστά από το τιμόνι. Έστειλε δυο-τρεις και στους συγγενείς του στο νησί. Κι άμα καμιά φορά πετύχαινε μέσα στους τουρίστες κάνα Έλληνα, του έλεγε: «Όταν ήμουνα μικρός, οι συγγενείς μου με ρωτούσαν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Τότε, εγώ, με ύφος σοβαρό, τους απαντούσα: εγώ θα γίνω καπετάνιος». Αυτά έλεγε και γέλαγε. 

Ο Παναγιώτης έχει κατάθλιψη


Είναι δυο μήνες τώρα που ο Παναγιώτης δε θέλει το πρωί να  σηκωθεί από το κρεβάτι του. Τυλίγεται στα σεντόνια και αρνείται να κάνει οποιαδήποτε κίνηση. Προκειμένου να σηκωθεί, η γυναίκα του και ο στενός του συνεργάτης, Αλέξανδρος, περνούν τουλάχιστον μισή ώρα παρακαλώντας τον και υπενθυμίζοντας του το καθήκον του. Το βασικό πρόβλημα του Παναγιώτη είναι πως δε θέλει να πάει στη δουλειά του. Επισκέφτηκε κι έναν ειδικό γιατρό. Στην προσπάθεια του να καταγράψει το ιστορικό του ασθενούς, ο γιατρός απέσπασε από τον Παναγιώτη, την πληροφορία πως αυτό του είχε συμβεί άλλη μία φορά στο παρελθόν. Όταν ήταν μαθητής λυκείου. Και τότε, όπως και τώρα, δεν ήθελε το πρωί να  σηκωθεί από το κρεβάτι. Τότε, ήταν γιατί δεν ήθελε να πάει στο σχολείο. Είχε χρειαστεί μάλιστα, ο πατέρας του να δωροδοκήσει τον γραμματέα για να του σβήσει μερικές απουσίες. Τώρα όμως δεν ήταν το ίδιο. Κανείς δεν μπορούσε να του σβήσει τις απουσίες. Ύστερα από στενή παρακολούθηση ενός μήνα, ο γιατρός είπε στη γυναίκα και στον στενό συνεργάτη του Παναγιώτη: «Ο Παναγιώτης έχει κατάθλιψη».
Η γυναίκα του Παναγιώτη και ο Αλέξανδρος προβληματίστηκαν πολύ για το πώς έπρεπε να χειριστούν αυτό το λεπτό ζήτημα υγείας του ανθρώπου τους. Οι λύσεις ήταν δύο. Ή που ο Παναγιώτης θα έπρεπε να ανακοινώσει δημόσια το πρόβλημα του και να ζητήσει μια περίοδο χάριτος ή που θα έπρεπε, για προσωπικούς – χωρίς να τους ορίσει – λόγους, να παραιτηθεί. Η πρώτη λύση μπορεί να δημιουργούσε συναισθηματική εμπλοκή στον κόσμο. Να έδειχνε συμπάθεια και άρα και επιείκεια. Μπορεί όμως και να τον εξόργιζε. Γενικά ήταν μια λύση που ακριβώς επειδή απευθυνόταν στον κόσμο των συναισθημάτων, εμπεριείχε ένα μεγάλο ρίσκο. Τα συναισθήματα είναι απρόβλεπτα, αυθόρμητα και ασυγκράτητα. Η δεύτερη λύση ήταν μια λύση μετριοπαθής. Δεν εμπεριείχε κανένα ρίσκο, αλλά μια πορεία προδιαγεγραμμένη. Η θητεία του Παναγιώτη θα έληγε άδοξα και το χειρότερο, ο Παναγιώτης μπορεί σύντομα να έπεφτε σε χειρότερη μορφή κατάθλιψης. Ύστερα από συσκέψεις και διαβουλεύσεις, η απόφαση πάρθηκε. Ο Παναγιώτης θα ανακοίνωνε αυτό που του συνέβαινε. Ο ίδιος ήταν σύμφωνος. Σκεφτόταν πως από το μαρτύριο που τραβούσε τώρα, ακόμη και το λιντσάρισμα θα ήταν προτιμότερο.
Όλα ετοιμάστηκαν, η μέρα της ανακοίνωσης ήρθε και όλοι περίμεναν με ανυπομονησία να ακούσουν τι ήταν αυτό το τόσο σοβαρό που είχε να τους πει. Οι φήμες έδιναν και έπαιρναν. Εδώ και καιρό βέβαια, σε διάφορα πηγαδάκια συζητιόταν, πως κάτι δεν πήγαινε καλά, πως κλεινόταν για ώρες στο γραφείο του, πως δεν ήθελε να δει κανέναν, πως αργούσε το πρωί, όμως κανείς δεν φανταζόταν τέτοιο κακό. Κανείς δεν περίμενε μια τόσο προσωπική εξομολόγηση. Ο Παναγιώτης είχε ντυθεί απλά. Πουκάμισο, χωρίς γραβάτα και τζιν παντελόνι. Δεν είχε δίπλα του κανέναν. Εξάλλου κανείς δεν ήξερε αυτό που του συνέβαινε. Ήταν μόνος. Μόνος μα ευτυχισμένος.
«Δε θα σας καθυστερήσω πολύ. Σας κάλεσα εδώ σήμερα, για να σας πω κάτι πολύ απλό. Έχω κατάθλιψη. Χρειάζομαι να μείνω λίγο σπίτι μου. Φαντάζομαι έχει συμβεί σε όλους σας. Να ξυπνάτε το πρωί και να μη θέλετε να σηκωθείτε από το κρεβάτι. Θα μπορούσα να παραιτηθώ, όμως δε θέλω να τα παρατήσω. Θέλω να το πολεμήσω. Σας ζητάω απλά μια περίοδο χάρητος. Κι εγώ ένας από εσάς είμαι. Έχω κι εγώ τις μαύρες μου. Ξέρω πως έχετε την ανάγκη να είμαι δυνατός, χωρίς ελαττώματα και ελλείψεις, αλάνθαστος. Όπως τα παιδιά θέλουν τους γονείς τους. Όταν ένα παιδί ανακαλύπτει πως ο γονιός του δεν γνωρίζει τα πάντα ή πως είναι τρωτός, αρχικά απογοητεύεται. Στη συνέχεια όμως, αυτή του η ανακάλυψη τον βοηθάει να ενηλικιωθεί. Έτσι κι εσείς, ας με χρησιμοποιήσετε, για να βοηθήσετε στην πραγμάτωση της συλλογικής ενηλικίωσης. Ας υποθέσουμε πως είστε ανήλικοι και οι γονείς σας σας λένε πως θα λείψουν για ένα μικρό διάστημα και πως πρέπει να τα βγάλετε πέρα μόνοι σας. Τι θα κάνατε τότε; Φαντάζομαι θα τα πηγαίνατε περίφημα. Θα εκτιμούσατε το ότι οι γονείς σας σας εμπιστεύτηκαν και δεν σας άφησαν στη γιαγιά. Θα θέλατε να φανείτε άξιοι της εμπιστοσύνης τους. Έτσι κι εγώ. Σας έχω εμπιστοσύνη. Είμαι σίγουρος πως θα τα βγάλετε μια χαρά πέρα. Δε θα σας αφήσω στη γιαγιά. Κι όταν γυρίσω, η σχέση μας θα είναι πιο δυνατή. Και μην ξεχνάτε, σας έχω εμπιστοσύνη!».
Αυτά τα λόγια του Παναγιώτη άγγιξαν κάποιες ευαίσθητες χορδές του κόσμου. Σύμμαχοι του και εχθροί του συμφώνησαν πως για πρώτη φορά κάποιος τους μιλούσε ειλικρινά. Σαν κανονικός άνθρωπος. Τους έδειχνε εμπιστοσύνη, δεν παρουσιαζόταν ως σωτήρας, ως κάποιος πιο έξυπνος, πιο ισχυρός, πιο ικανός. Όλοι θέλησαν να βοηθήσουν τον Παναγιώτη σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή της ζωής του. Κι όλοι έβαλαν έναν σκοπό. Να τον βγάλουν ασπροπρόσωπο. Ήθελαν όταν γυρίσει, όλα να είναι στη θέση τους. Και ακόμη καλύτερα.       
Ο Παναγιώτης από την άλλη, ησύχασε. Το πρωί ξυπνούσε και άραζε στον καναπέ. Έπαιζε play station, τρώγοντας πατατάκια με ρίγανη. Μετά, πήγαινε με τους φίλους του για τσίπουρα. Το απόγευμα μελετούσε βοτανολογία και αρχειοθετούσε τα νέα αποκτήματα των συλλογών του. Εδώ και έξι χρόνια τις είχε σχεδόν εγκαταλείψει, όπως είχε εγκαταλείψει οτιδήποτε είχε σχέση μ’ αυτόν. Τα ενδιαφέροντα του. Τους φίλους του. Τις διασκεδάσεις του. Δεν είχε καν δικαίωμα στο ρεπό. Τώρα ξαναανακάλυπτε τη ζωή. Και κυρίως δεν ενημερωνόταν με κανέναν τρόπο για το τι γίνεται στον κόσμο. Χρειαζόταν λίγη απόσταση.
Έτσι δεν είχε μάθει κάποια μικρά αλλά σημαντικά πράγματα που είχαν συμβεί στον τόπο του. Τα παρκαρισμένα αμάξια είχαν εξαφανιστεί από τα πεζοδρόμια. Επίσης, τα σκατά των σκύλων από τα πάρκα. Τα σκουπίδια από τις παραλίες. Οι ταξιτζήδες και οι περιπτεράδες δεν σε έκλεβαν στα ρέστα. Τα μπαρ δεν είχαν μπόμπες. Οι κρεοπώληδες και οι τυρέμποροι έβαζαν ακριβώς τις ποσότητες που τους ζητούσες και όχι εκατό γραμμάρια παραπάνω. Στις λαϊκές δε σου έβαζαν σάπια φρούτα στο κάτω μέρος της σακούλας. Οι οδηγοί δεν κόρναραν με το παραμικρό. Στις δημόσιες υπηρεσίες δε σου έπαιρναν τη θέση στην ουρά. Ούτε στα σουβλατζίδικα. Κανείς δεν κατουρούσε στη θάλασσα. Τέλος, στα εστιατόρια δεν σου σέρβιραν προτηγανισμένες πατάτες και χθεσινό φαγητό.
Είχαν ήδη περάσει έξι μήνες από την ανακοίνωση του Παναγιώτη και πια η απουσία του είχε περάσει στη φάση της κανονικότητας. Τα πράγματα κυλούσαν ομαλά. Ήταν όλα στη θέση τους. Και ακόμη καλύτερα. Τα παιδιά δεν έκαναν σκανταλιές, μια και δεν υπήρχε κάποιος να τους μαλώσει. Είχαν εκτιμήσει την εμπιστοσύνη που τους είχε δείξει ο γονιός τους και είχαν μπει στη φάση της ενηλικίωσης. Ζούσαν πια μακριά του και τους αρκούσε να μαθαίνουν πως είναι καλά στην υγεία του. Πράγμα που μάθαιναν από κάποια ρεπορτάζ στα δελτία ειδήσεων και από τα αφιερώματα των περιοδικών. Ο Παναγιώτης ήταν καλά. Είχε βρει τον χαμένο εαυτό του. Τα πρωινά σηκωνόταν με όρεξη από το κρεβάτι. Ήταν πολύ δραστήριος. Ο γιατρός του ήταν αισιόδοξος. Κι όταν πάνω στο χρόνο, ήρθε ανακοίνωση από το γραφείο του, πως θέλει να κάνει μια δημόσια παρέμβαση, ο κόσμος χάρηκε πολύ μ’ αυτή την επικείμενη επίσκεψη.   
Ο Παναγιώτης είχε ντυθεί επίσημα. Με κουστούμι και γραβάτα. Δεξιά του και αριστερά του κάθονταν κάποιοι συνεργάτες του, ο Αλέξανδρος και φυσικά η γυναίκα του. «Σας κάλεσα εδώ σήμερα για να σας πως κάτι πολύ σημαντικό. Είμαι καλά, πολύ καλά και από αύριο κιόλας θα επιστρέψω στο πόστο μου. Μας περιμένουν νέοι αγώνες. Μαζί θα οικοδομήσουμε ένα καλύτερο αύριο. Μαζί θα πορευτούμε και θα αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις της παγκόσμιας αγοράς. Μαζί θα οδηγήσουμε τη χώρα μακριά από το τέλμα, που κληρονομήθηκε από σφάλματα του μακρινού παρελθόντος. Από αύριο μας περιμένει δουλειά. Πολύ δουλειά!». 
Ο κόσμος ξεσηκώθηκε. Δεν ήθελε την επιστροφή του Παναγιώτη. Πόσο μάλλον αυτού του Παναγιώτη. Τα παιδιά είχαν μάθει να ζουν μακριά από τους γονείς τους και κανείς δεν μπορούσε να τους στερήσει αυτή την ελευθερία. Ήθελαν να παραμείνουν μακριά. Μακριά και αγαπημένοι. Δεν γινότανε να ξαναζήσουν στο ίδιο σπίτι. Ο Παναγιώτης λιντσαρίστηκε. Ο κόσμος χύθηκε στους δρόμους. Η πόλη παραδόθηκε στις φωτιές και στο πλιάτσικο. Το σύνθημα ήταν ένα: «Παναγιώτη, γύρνα σπίτι».
Έτσι και έγινε. Ο Παναγιώτης γύρισε σπίτι. Σαν καλός γονιός άφησε τα παιδιά του ελεύθερα να πάρουν το δρόμο τους. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Κι όταν ο Παναγιώτης πέθανε, τον κήδεψαν με τιμές, όπως άρμοζε στο αξίωμα του. Κι ο γιος του πήρε τιμητικά τον τίτλο του. Έναν τίτλο τυπικό, που για λόγους τάξης έπρεπε κάποιος να τον φέρει. Ο πρωθυπουργός της χώρας.